وبلاگ ستاره سهیل

وبلاگ سهیل و شیوا

setareye-soheil — Wed, 25 Jun 2008 11:33:18 GMT

این وبلاگ سابقاً در آدرس http://setareye-soheil.mihanblog.com/ قرار داشته که اکنون به طرز مرموزی حذف و سپس فیلتر شده است.

غم من از بی تو بودنه...

setareye-soheil — Tue, 18 Apr 2006 21:08:18 GMT

غم در دل من به قدر عالمـــــــــــه
غم هاي عالم براي من كمـــــــــه

رنگ غروبه دل افســــــــــــرده ام
غرق سكوته وجود مــــــــــرده ام

واي از من و غــــــــــــم هاي مـن
واي از دل تنـــــــــــــــــــــهاي مـن

اي آســــــمان، اي آســــــــــــمان
ستاره اي در شام من نــــــــمانده

دست بلا آخر مـــــــــــــــــــــــــــرا
در دامن دشت جنون نشــــــــانده

من كه محبت از كســـي نديده ام
من كه همه خون دل رنــــجيده ام

چون مرغك غمگينُ دور از آشـيان
سر در ميان بال و پر كشــــيده ام

ديگر نميابد مرا روزي اگر بــــــيايد
با ياد او از گور من گلهاي غم برآيد

(گــــــــــوگــــــــــوش)

بيا آيندمون را در كنار هم بسازيم...

setareye-soheil — Sun, 16 Apr 2006 18:33:18 GMT

قبل عيد بود كه از طريق يكي از دوستان با يكي از مدير پروژه هاي تهراني كه در شهرستان مشغول يك پروژه توپ در زمينه الكترونيك بودند آشنا شدم.
ايشون منو به يكي از پروژه ها برد و بعد از كلي صحبت از من خواست كه توي عيد روي حرفهاش فكر كنم. پريروزها هم دوباره منو به يكي ديگر از پروژه ها برد و گفت تا چند روز آينده بهش جواب بدم.
حقوقش تقريبا 200.000 تومانِ البته زمانش و شرايطش يك مقداري مشكل طولاني هست كه ميشه پاي تجربه اي كه در اين كار كسب ميكني ازينا صرف نظر كني.
آره بالاخره كار هم رديف شد. همه چي روبراست الي يه چيز!؟ آره يه چيزش كمه! يه تاير زندگيمون ميزنه! اونم نبود شيوا خانومه كه هم دلم براش يه ذره شده و هم اينكه انگيزم را براي آينده گرفته!
مگه من چيم كمه بخدا ميتونيم با هم خوشبخت باشيم. سربازيمم كه رفتم تازه و تازه درسمونم هر جفتمون بهتره با هم بشينيم و ادامه بديم...
باور كنيد ما مشكل جدي نداريم. شيوا جون برگرده دوباره با هم سرحال و سرزنده ميشيم و من يكي كه خودم كلي انگيزه براي زندگي ميگيرم!!

آره میشه دوباره از نو شروع کرد و محکم و استوار به راهی زیبا ادامه داد...

گل به گل،سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تو اَند
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوگواران تو اَند
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک اما
آيا باز مي گردي؟
چه تمنّاي محالي دارم؛خنده ام مي گيرد...

شيوا جان گلي كه هنگام آمدنت در دلم كاشتي ميداني چه بود؟ گل اميد! گل اميد تو از جنس گل هميشه بهار بود كه هرگز خشك نميشود... حتي اگر پژمرده هم شود، با نور حضورت جان از سر ميگيرد.
خورشيد زيباي من؛ من در زمستان طعم گرماي تو را با تمام وجود حس كردم. باغبان گل هاي نرگس و ياس، برگرد كه زمين مرده منتظر طلوع جاويدان توست...
يادت باشد اينجا همه آهسته اسم تو را زمزمه ميكنند... شيوا... شيوا... شيوا...

گل نرگسم دوستت می دارم...

setareye-soheil — Sat, 15 Apr 2006 17:46:18 GMT

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولي بسيار مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد
گلويم سوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بازي گوش
و او يک ريز و پي در پي دم گرم و چموشش را در گلويم بفشاند
بدين سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را
سکوتي که هر نفس گويد هزاران بار دوستت دارم شيوا...

اين گلاي نرگسم چون ميدونم خيلي دوست داري تقديم ميكنم به حضورت كه اميدوارم توي اين بهار سبز، سبز سبز باشه...

از نو شکفت نرگس چشم انتظاری ام          گل کرد خار خار شب بی قـراری ام
تا شد هـــزار پاره دل از یک نـــــگاه تو          دیدم هــزار چشم در ائینه کاری ام
گرمن به شوق دیدنت از خویش میروم          از خویش میروم که تو با خود بیاریم
بود و نبود من همه از دست رفته است         باری مگــر تو دست بر آری به یاریم
کـاری به کار غیـــر نـــدارم که عاقــــبت          مرحـــم نــام تــو بر زخــم کـاری ام
تا سـاحل قرار تو چون مـــوج بی قــرار          با رود رو به سوی تو دارم که جاریم
بــا ناخُنـــم به سنــگ نوشتـــم بیــــــــا          بیا زان پیشتر که پاک شود یادگاریــم

کلبه من و شیوا...

setareye-soheil — Fri, 14 Apr 2006 22:39:18 GMT

یادش بخیر اون روزای زمستونی...

من شیوا چه عالمی با هم داشتیم...

تو اون روزای سرد زمستونی دستای گرم همدیگر را میگرفتیم و توی اون سرمای شدید از گرمای عشق همدیگه تنمون سرمایی دیگه حس نمیکرد. یاد اون روزا بخیر.

عکس زیر هم تقدیم میکنم به شیوا خانوم به یاد اون روزای زمستونی و بهش میگم: زود برگرد عزیزم که جات خیلی خالیه... (به کسی نگی ها آخه حسود زیاده: شیوا جونم دوستت دارم)

غزلی از حافظ...

setareye-soheil — Fri, 14 Apr 2006 12:09:18 GMT

دل از من برد و روي از من نهان كرد
خدا را با كه اين بازي توان كرد

شب تنهائيم در قصد جان بود
خيالش لطفهاي بيكران كرد

چرا چون لاله خونين دل نباشم
كه با ما نرگس او سرگران كرد

كرا گويم كه با اين درد جانسوز
طبيبم قصد جان ناتوان كرد

بدانسان سوخت چون شمعم كه بر من
صداي گريه و بربط فغان كرد

صبا گر چاره داري وقت وقتست
كه درد اشتياقم قصد جان كرد

ميان مهربانان كي توان گفت
كه يار ما چنين گفت و چنان كرد

عدو با جان حافظ آن نكردي
كه تير چشم آن ابرو كمان كرد

و اما دليل من براي ساخت اين وبلاگ...

setareye-soheil — Wed, 12 Apr 2006 00:17:18 GMT

سر ساختن اين وبلاگ چند نفري كه شامل خود شيوا خانوم و دو تن از دوستانش ميشه به من توهين بزرگي كردن و منو عقده اي خطاب كردن.
منم دلايلم را براي ساختن اين وبلاگ مينويسم و قضاوت را بعهده ايشان و خوانندگان محترم ميگذارم:
- دليل اولم براي ساخت وبلاگ اين خصوصيت من هست كه نميتونم هيچ دردي را توي دلم نگه دارم و دوست دارم با ديگران درد دل كنم. بعد از اين حادثه هم من كسي را به غير از خوانندگان كنوني وبلاگم نداشتم.
چند تايي هم صحبت هم سر اين وبلاگ پيدا كردم تازه!
- دليل بعدي من جلب توجه شيوا كه اون موقع داشت منو ترك ميكرد بود! خب مي بايست چه ميكردم؟ ميرفتم به پاش ميفتادم!؟!؟ كه اوضاع بدتر بشه و خودم را خوار و خفيف ميكردم؟!؟ يا مي رفتم شب تا صبح در خونشون مي ايستادم و ناله ميكردم تا همسايه ها زنگ بزنن 110 بياد ببردم؟!
- دليل بعدي من هم آگاه كردن شيوا خانوم و گفتن ناگفته هاي كوچكي كه تا به حال بين ما اتفاق افتاده بود.

آلانم به دوستان عزيزم (م.ع) و (پ.م) عرض ميكنم كه؛ دوستان من آدم عقده اي نيستم! من فقط شيوا رو دوست داشتم و اين وبلاگم فقط به عشق اون ساختم و هيچ هدف منفي در اين كار نداشتم همتون شاهدين كه من در هيچ مورد آدرس و نشاني دقيق ندادم و خيلي چيزها را در اين راستا و به خاطر شيوا خانوم و اطرافيانش سانسور كردم. چون همونطوري كه شيوا براي من عزيز بود و هست اطرافيانش هم به همون اندازه براي من محترم بودن و هستن!
دوست عزيز (پ.م) كه از دست من يه كمي ناراحتن را نيز همين جا ازشون معذرت خواهي ميكنم و بهشون ميگم ببخشين كه من كمي رك صحبت ميكنم آخه اخلاقم اينه و منظور ديگه اي نداشتم.

در آخرم به شيوا خانوم در مورد مسائل مادي اين مسئله را متذكر ميشم كه من هيچ چيز نداشتم ولي همون مقدار را كه داشتم دوست داشتم با عشق به پاي يك يار وفادار و مهربان بريزم و اونوقت هيچ منتي هم سرش نميگذاشتم.
شيوا تو براي من خيلي با ارزش بودي اونقدر كه يك تار مويت برام صدها هزار تومان ارزش داشت و كاري كه خودم ميكردم را در مقابل عشقي كه به من داشتي بسيار بسيار ناچيز مي دونستم.
به قول حافظ زيبا سخن:
سر و زر و دل و جانم فداي آن ياري ... كه حق صحبت و مهر و وفا نگه دارد

شما پسرا همتون مثل هم ميمونيد...

setareye-soheil — Sat, 01 Apr 2006 22:45:18 GMT

يادمه شيوا روزاي اول بهم مي گفت شما پسرا همتون مثل هم ميمونيد. اما من بهش گفتم شيوا خانوم من با همه اونايي که ديدي فرق دارم. اينو باور کن لطفا!
البته اينو به دو جهت بهش گفته بودم يکي به اين جهت که از رفاقتم قصد سوء استفاده به هيچ وجه نداشتم يکي هم به دليل اينکه آدم احساساتي بودم.
(اونم که خيلي خوب درکم کرد و تمامي احساساتم را زير پا نذاشت!!)
خلاصه آلان بعد اين مدت ميفهمم چرا براش اين قضيه پيش ميومده و توي رفاقتهاش بد مياورده و به نظر من نارو مي خورده؛ البته ناگفته نماند که اون ميگفت من از هيچ کس نارو نخوردم و به همه نارو زدم - که منم اينو باورم نميشه!
چون هميشه ديدش نسبت به عشق و دوست داشتن منفي بود!
آره من ميخوام بگم مشکل از جانب خود ايشونِ که فکر ميکنه پسرا همه مثل همن. آره خوب اگه شما يا هر پسر ديگري هم جاي من بود و ميديد. که هر کاري ميکنيد اعتماد طرف مقابل را جذب کنيد و در اين زمينه هم موفق نشيد، بالاخره يه جا کم مياريد و يه حرفها و رفتارهايي پيش مياد که اين شيوا خانوم فکر ميکنه تقصير از جانب پسراست و همشونم مثل همن!!
بخدا شايد شما باور نکنيد من اين مدت تمام زندگيم را پاي شيوا گذاشتم که اعتماد اونو به خودم جذب کنم. يک بار نشد که در پرده و ابهام باهاش صحبت و رفتار کنم که خدايي نکرده بهم شک کنه يا کار مشکوکي بخوام بکنم. البته واقعا هم همينطور بود و من مشکلي نداشتم! و شايدم مشکلم از همين بوده ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!
هميشه باهاش صادق و رو راست بودم بخدا. حتي يک دفعه يکي از فاميلهامون که دختر بود و از تهران هم آمده بود بدليل بلد نبودن شهر ما از من براي رفتن به چند بيمارستان و مرکز پزشکي کمک خواست و منم اين کار را کردم و جاهايي که ميخواست بردمش تو اون روزم از ترس اينکه يه بار خود شيوا يا دوستانش منو نديده باشن و شيوا خانوم ناراحت بشن من اين فاميلمون را بردم و به شيوا معرفي کردم.
نه اينکه بترسم از شيوا؛ بلکه ميخواستم کاملا باهاش رو راست باشم. اون روز اين فاميل بنده خدامون را وسط خيابون رها کردم که شيوا بهم زنگ زده بود باهام قرار گذاشته بود و کلي شرمندش شدم!
هميشه وقتي زنگ ميزد و ميگفت من فلان جا هستم من خودم را به سرعت حالا شده با ماشين دربست دويدن و يا... سر قرار ميرسوندم که يه وقت منتظر نمونه و ناراحت نشه!
هر وقت يه حرفي ميزدم که ميديدم ناراحت شده باور کنيد شب خوابم نمي برد تا يه طوري از دلش در نمي آوردم... آخه بچه ها اينا نشونه چيه؟! تنظاهر؟؟! دروغ؟؟! کلک؟؟! آخه اين انصاف بود که شيوا خانوم بره و منو تنها بذاره؟؟؟ شما بگين؟
من هيچ وقت نميتونم فراموشش کنم... اونم نميتونه! من مطمئنم! آخه مگه ميشه من هر لحظه به ياد اون باشم اما اون نباشه؟!

اميدم تويي نا اميدم مکن جز تو ياري نمي خواهم
سحر شد بگو با کدام آرزو سر به بالين گذارم

(سیزده همگی مبارک!)

سلامی دیگر...

setareye-soheil — Fri, 31 Mar 2006 14:31:18 GMT

با سلام خدمت همه دوستان بخصوص شيوا خانوم؛
آلان يه 4-3 روزه که ديگه به شيوا زنگ نزدم. خيلي دوست داشتم زنگ بزنم اما مطمئنم که با بي توجهي و تحقير اون مواجه خواهم شد. آخه يک هفته پيش بود که بهش گفتم: شيوا ازت خواهش ميکنم برگرد سر زندگيت.
اما اون خنديد و گفت نه. گفتم يعني ديگه هيچ راهي نيست! اون گفت: نه! هر دفعه ديگه هم که زنگ زده بودم با کلماتي همچون "به تو مربوط نيست". "برام مهم نيست". "به من چه" و از اينجور حرفها مواجه شدم.
ديگه واقعا نمي دونم چه کار کنم. با اينکه دوستش دارم اما ديگه نمي تونم بيشتر از اين تحقير را تحمل کنم! آخه براي منم که دختر قحط نيست که داره اينطوري تحقيرم ميکنه! اصلا مگه من چه کمبودي دارم، مگه چه کار کردم.
اشکال من تحقيق کردن بوده؟! که اينم حق من بوده که بفهمم با چه کسي قراره زندگي کنم! اونم اگه فهم اينو داشت بايد ميفهميد که من کار اشتباهي نکردم!
آره قبول دارم يه حرفهايي و تهديد هايي هم کردم بعد اينکه اين حرفها را در موردش شنيدم؛ اما بخدا فرداش تکذيب کردم و معذرت خواهي کردم ازش اما خب عصباني بودم، اونم نه به خاطر حرفهايي که درباره اش شنيده بودم بلکه بخاطر حرفي که در مورد اينکه "بايد منو فراموش کني" زده بود!
خيلي برام سخت بود بعد اين همه علاقه و وابستگي بشنوم که "برو ديگه دوستت ندارم و منو فراموش کن!"
به هر حال اميدوارم هر چه زودتر متوجه اشتباهش بشه!
يه طورايي هم حدس ميزنم که داره ميره تهران بعد از عيد؛ فکرم ميکنم براي هميشه داره ميره... واسه همينم شعر زير را تقديمش مي کنم و بازم ميگم: "شيوا خانوم دوستت دارم"

غصه نخور مسافر...

غصه نخور مسافر، اينجا ما هم غريبم
از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم

فرقي نداره بي تو بهارمون با پائيز
نميبيني که شعرام همه شدن غم انگيز

غصه نخور مسافر، اونجا هوا که بد نيست
اينجا ولي آسمون، اشک ريختنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت
فداي برق ناز اون چشماي قشنگت

غصه نخور مسافر تلخ هواي دوري
من که اينو ميدونم که تو چقدر صبوري

غصه نخور مسافر بازم ميايي به زودي
ما را بگو چه کرديم از وقتي تو نبودي

غصه نخور مسافر، غصه اثر نداره
از دل تو ميدونم هيچکي خبر نداره

غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند
ارديبهشت که ميشه تو برميگردي، لبخند

غصه نخور مسافر هميشه اينجوري نيست
هميشه که عزيزم راهت به اين دوري نيست

غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر؛ غصه نخور ستاره

غصه نخور مگه تو کنار دريا نيستي
من چشم به رات ميمونم، ببين تو تنها نيستي

غصه نخور مسافر، غصه کار گناه نيست
سفر يه امتحانه، بجون تو بلا نيست

غصه نخور مسافر، تو خود آسموني
در آرزوي يه روزي، که بيايي و بموني

(شعر از: مريم حيدر زاده)

نا امیدم مکن...

setareye-soheil — Wed, 29 Mar 2006 11:11:18 GMT

عشق شيرينش مرا فرهاد کرد
او بيامد مرغ دل را ازقفس آزاد کرد

او بشد ليلا و ما مجنون روي ماه او
قلب ويران مرا آباد کرد

نام شيرينش تمام تلخي عمرم زدود
قبل او دنيا برايم اينچنين زيبا نبود

اميدم تويي نا اميدم مکن جز تو ياري نمي خواهم
سحر شد بگو با کدام آرزو سر به بالين گذارم