غم در دل من به قدر عالمـــــــــــه
غم هاي عالم براي من كمـــــــــه

رنگ غروبه دل افســــــــــــرده ام
غرق سكوته وجود مــــــــــرده ام

واي از من و غــــــــــــم هاي مـن
واي از دل تنـــــــــــــــــــــهاي مـن

اي آســــــمان، اي آســــــــــــمان
ستاره اي در شام من نــــــــمانده

دست بلا آخر مـــــــــــــــــــــــــــرا
در دامن دشت جنون نشــــــــانده

من كه محبت از كســـي نديده ام
من كه همه خون دل رنــــجيده ام

چون مرغك غمگينُ دور از آشـيان
سر در ميان بال و پر كشــــيده ام

ديگر نميابد مرا روزي اگر بــــــيايد
با ياد او از گور من گلهاي غم برآيد

(گــــــــــوگــــــــــوش)