دل از من برد و روي از من نهان كرد
خدا را با كه اين بازي توان كرد

شب تنهائيم در قصد جان بود
خيالش لطفهاي بيكران كرد

چرا چون لاله خونين دل نباشم
كه با ما نرگس او سرگران كرد

كرا گويم كه با اين درد جانسوز
طبيبم قصد جان ناتوان كرد

بدانسان سوخت چون شمعم كه بر من
صداي گريه و بربط فغان كرد

صبا گر چاره داري وقت وقتست
كه درد اشتياقم قصد جان كرد

ميان مهربانان كي توان گفت
كه يار ما چنين گفت و چنان كرد

عدو با جان حافظ آن نكردي
كه تير چشم آن ابرو كمان كرد