خوش به حال پرنده ها آخه اونا بهار که ميشه تازه جفتشونو؛ عشقشونو پيدا ميکنن! اما من چي؛ بهار که شد تازه تنهاي تنها شدم!
شيوا خانوم تا حالا فکر ميکردي که سال جديدتو با شکستن دل يکي که خيلي دوستت داره شروع کني؟؟ فکرشم ميکردي خانومي؟؟
من که ديگه نه بهار و نه پائيزو زمستونو بدون تو دوست ندارم!
چون پائيز منو ياد به تو رسيدن؛ زمستون منو ياد با تو بودن؛ و بهار منو ياد بي تو بودن ميندازه! به هر حال همه جا رنگ و بوی تو را داره عزیزم...

امیدوارم سال خوبی داشته باشی. دوستت دارم.

سال نوی همگی مبارک.

عاقبت بعد اون همه عشق، احترام، خاطره و ... میگی: دست از سرم بردار!!
نمیدونم چی بگم بهت؟! بگم متنفرم از این کارات یا بگم دوستت دارم؟!
یادمه روزای اول که داشتیم قول و قرارامون میذاشتیم بهت گفتم: از این میترسم که یه روز بیایی بگی میخوام برم. گفتم دخترا همشون نامردن؛ چون یه روز میان میگن دوستت دارم اما فردا که بشه میگن دیگه نمیخوامت!
تو هم گفتی نه پسرا نامردن؛ این کارها را اونا میکنن!
حالا دیدی؟؟
اصلا یادته شرط بستیم سر این قضیه؟؟ حالا چی شده که میخوایی به خاطرش شرط ببازی؟؟

...آره... دیگه شیوا منو نمیخواد... بهش میگم مگه چه کار کردم؟ بهش میگم آخه من دوستت دارم! اونم میگه خب به من چه!! آره... این مشکل خودمه که اونو دوست دارم و الانم براش شدم یه مزاحم که گاه و بیگاه بهش زنگ میزنم!
امروز بهم گفت اصلا میخوام بجات یه اسباب بازی نو بخرم؛ اصلا شایدم بخوام برم سراغ اسباب بازی های قدیمیم!
بخدا نمیتونم باور کنم که اون میخواد بره... آخه من عادت کردم که غمهای بزرگم را هیچ وقت باور نکنم!
صداشو دوست دارم نگاشو که بیشتر اوقات ازم دریغ میکرد را هم دوست دارم حتی زنگ تلفن هاشو نیز دوست دارم. ایکاش با من یه کم مهربونتر بود... آخه مگه من چکارش کردم؟؟ فقط اونو فقط فقط واسه خودم میخواستم!
بدون اون فقط دارم ثانیه ها رو میشمرم...
بخدا باز دلم تنگ شده واسه اون گرمی دستاش. واسه اون نگاههای دزدکیش؛ ایکاش میتونستم دستای ظریف و قشنگشو باز توی دستام بگیرم و با تموم وجودم بهش بگم دوستت دارم بهترینم!

تازه از بیرون برگشته بودم که دیدم گوشیم زنگ خورد. شماره را نگاه کردم دیدم شیوا هستش. تا اومدم جواب بدم قطع کرد و زنگ زد به خونه. با حالتی عصبانی برگشت بهم گفت چرا پس اسم منو از تو وبلاگت حذف نکردی؟؟ منم گفتم: آخه وبلاگ بی معنا میشد! یک دفعه دیدم مامانش اومد روی خط که منم سریع قطع کردم. اونم بعد چند دقیقه زنگ زد و گفت داری با این کارات حالم بهم میزنی! تازه تو وبلاگ دختر خواهرشم برگشته بود گفته بود که من خزعبلات میگم و دیوونه هم خطابم کرده بود... آخه راست میگه آدم خیلی باید دیوونه باشه که یه آدم سنگدل را دوست داشته باشه... ولی بهرحال چه میشه کرد منم اون دیوونه را دوست دارم!

تو به من گفتي ديوونه

من كه بي صدا نشستم حرفاي تو شد بهونه
همه شاهد بودن اون روز تو به من گفتي ديوونه

ديگه بي قراري بسه مگه چه گناهي كردم
چرا مي زني تو ذوقم،ليلي تك زمونه

شبا تا صب مي شستم تورو اون بالاببينم
آخه اون كه من ميخواستم جاش فقط تو آسمونه

تو يه كتابي خوندم هر كسي كه بختش سياهه
هر كي كه خوشي نديده متولد خزونه

من كه پاييزي نبودم پس چرا بختم سياه شد
آره تقصير كسي نيست يار ما نا مهربونه

حالا كاراي منم شده واستون سوژه ي خنده
باشه اشكالي نداره باز بهم بگين ديوونه

طاقتم خيلي زياده كس ديگه جاي من بود
نفرينو با گل مشكي مي فرستاد دم خونه

هرچي دوس دارين بخندين،خوش باشين تو دنيا اما
سرنوشتتون الهي چي بگم...خدا مي دونه

(بر گرفته از وبلاگ: الی خانوم)

آخر تلفنشم که گفت: بدو آلان تمامی این حرفها را هم توی وبلاگت بزار که منم گوش کردم (البته به مسخره گفت!!) آخه من دیگه کسی را ندارم که دردم را بهش بگم اونم که دیگه باهام حرف نمیزنه پس این تنها دفترچه خاطرات باهام مونده...

نمیدونم شاید آلان نشسته و داره با دوستاش منو مسخره میکنه! شایدم دلش مثل من آشوبه! نمیدونم... شما نظرتون چیه؟ لطفا نظرتون را بگین؟

هر کس به طریقی دل ما میشکند

بیگانه جدا دوست جدا میشکند

بیگانه اگر میشکند حرفی نیست

من در عجبم دوست چرا میشکند؟!

شیوا خانوم یه کار دیگه هم کرده که براش خیلی متاسفم! اینطوری میخواد کارای خودشو توجیه کنه انگار!

اون رفته و توی وبلاگ یکی از بچه ها نوشته:

متاسفم برای شما و برای هر کس که حرفهای سهیل را باور کرده.

منم همینجا به شیوا خانوم میگم مگه من دروغی گفتم؟؟ دروغ من چی بوده؟؟  ببینم نکنه خاطره هاتم دروغ بوده؟!؟! شیوا خانوم من حقیقت را مینویسم و قضاوت را بعهده خدا و دیگران میگذارم...

راستی امروز یکی از دوستانم حرف جالبی زد...

اون گفت: سهیل خان این شیوا خانوم باهات به اندازه کافی سرگرم شده آلانم دیگه مثل یک اسباب بازی ازت خسته شده و میخواد بندازت دور. چرا هی میری دنبالش و خودتو کوچیک میکنی. باور کن اون آلان داره با دوستاش مسخرت میکنه و پشت سرت میخنده!!

سهیل: نمیدونم...؟! بخدا دیگه هیچی نمیدونم؟!

تو را به دادگاه خواهند کشید!!
شاید به حبس ابد محکوم شوی!
جزییات جنایتت معلوم نیست
اما..
اثر انگشتت را
روی قلبی شکسته یافته اند!!!

امروز خانومي بهم زنگ زد البته بخاطر اينکه بدونه که کي اين حرفها را بهم زده منم راستش را بخواين چون دوستش دارم و نميخواستم ناراحت بشه و مطمئن شه که اين طوطئه از جانب من نبوده بالاخره بهش گفتم.
اما قبلش قسمش دادم که کاري نکنه و به هيچکسم نگه چون من به اون شخص قول داده بودم... آره بهش گفتم اونم اون شخص را ميشناخت و گفت که اون به خاطر اينکه من به هم محلشون گفتم که دوست دخترش قبلا شوهر داشته با من لج افتاده و اين حرفها را از خودش در آورده. (حالا اینکه شیوا خانوم هم محل این پسره را از کجا میشناخته خودش ماجرا داره...؟!؟)
گفتم مگه اون پسره شناسنامه دوستت را نديده بوده که قبلا شوهر داشته! گفت دوستم المثني گرفته از شناسنامش که تو المثنی هیچ اسمی از شوهر قبلیش نیست! (حالا اینم خودش چیز خوبیه که یاد گرفتیم! بریم واسه هر زنی که میگیریم یه شناسنامه المثنی بگیریم-هیشکیم هیچی نوفهمه!!) خلاصه گفت واسه همينه که اين پسره اين حرفها را از خودش در آورده. و آلانم با ما لج هستش!
خلاصه امروز خانومي گفت که ميتونم واسش ايميل بزنم و حتي بهش زنگ بزنم. خلاصه من امروز خيلي خوشحال شدم. اما فقط خداکنه این حرف هاش الکی نباشه. خدا کنه از ته دلش باشه. خدا کنه...

دوباره هم البته زنگ زد و گفت که لطفا اسم من را از توی وبلاگ بردار من نفهمیدم برای چی گفت این کار را بکنم آخه کی غیر از ما دو تا میدونه اصلا مگه همین یک شیوا و سهیل تو دنیا وجود دارند؟! به نظر شما برای چی خواست که من اسمش را بردارم؟؟ آخه وبلاگم بی مزه میشه!!

بچه ها برام دعا کنید که همه چیز خوب پیش بره و من دوباره بتونم با شیوا مثل گذشته ها بشم... دعا کنید...
من همین جا به شیوا میگم که اگه برگرده هیچ کینه ای ازش به دل ندارم و اصلا چرا ما نباید دوستای خوبی برای هم باشیم. چرا بجای نوشتن از شادی هامون باید از غم هامون بنویسیم، آخه چرا؟؟ دنیا دو روزه یک روزشم که گذشته...

من به شيوا تلفن زدم و بهش گفتم شيوا بيا همه چيز را از نو بسازيم و از صفر شروع کنيم. اونم گفت باشه. گفتم ولي اگه بفهمم که با کسي ارتباط داري من ميدونم و تو ها!!! اون بجاي اينکه بگه نه. مي دونيد چي گفت!؟
برگشت گفت که مثلا چه کار ميخوايي بکني؟! گفت: من اگه با کسي دوست شم عمرا تو تا 100 سال ديگه هم بفهمي!!
من که ديدم زيادي شيوا دور برداشته اعصابم به هم ريخت و شروع کردم به گفتن اينکه من همه چيز را مي دونم حتي ميدونم اسم فلان دوست پسرت را!! وقتي اينا را بهش گفتم کلي جا خورد! بهش همه چيز را تقريبا گفتم اونم اولش يه قهقهه ديوانه وار زد و بعدش با فحش گوشي را قطع کرد.
بهش گفتم چي شد. گفت بگو اينا را کي گفته!؟ منم گفتم که قول دادم و نمي تونم بگم! اون گفت تو خيلي احمقي که اينا را باور کردي. گفتم من باور نکردم! گفت چرا همه اينها دروغن. و باز تلفن قطع شد.
دوباره که تلفن زد گفت که بايد منو فراموش کني! گفتم چرا؟!؟ اون گفت: من يه مريضي دارم که تا حالا بهت نگفتم. منم که ديگه با اين اوضاع پيش اومده و اين حرفش که گفته بود تو مطمئنم از من متنفر خواهي شد... گفتم نکنه ايدز داري؟
اونم برگشت گفت: برو گمشو! من گفتم خوب چميدونم تو بگو: اون گفت که من کم خوني شديد دارم و اين حالات عصبي و غير رمانتيکم هم به همين دليله! گفتم تو دروغ ميگي! گفت نتيجه آزمايش خونم را بهت نشون خواهم داد! (که البته اين کار را تا حالا نکرده هنوز)
گفت تو بايد بري دنبال زندگيت و منو فراموش کني. من به درد تو نمي خورم...
من ديگه واقعا گريم گرفت و گفتم تو دروغ ميگي. گفتم بهش خفه شو خواهش ميکنم. گفتم که حق نداره منو تنها بذاره!! داشتم گريه ميکردم. آخه دست خودم نبود... آخه دوستش داشتم!
بعد چند دقيقه مجددا بهم زنگ زد و گفت که بگم کي اين آمارها را بهم داده. منم گفتم نميگم.
از اين حرکتش خيلي متنفر شدم و باز هر چي اصرار کرد بهش نگفتم!
انقدر عصباني و متنفر شدم که رفتم خيابون و بهش زنگ زدم (چون کالرآي دي داشتن)... نمي دونستم دارم چکار ميکنم! شروع کردم به بدو و بيراه گفتن بهش و بعد هم تهديدش کردم که بايد بياد خونمون اگه نياد آبروش را خواهم برد!! نمي دونم چرا اين کار را کردم باور کنيد اگه هدف من از اول اين کارا بود تو اين 5 ماه ميتونستم اما من دوستش داشتم و فقط اون لحظه ديوونه شده بودم!
خلاصه اونم برگشت گفت خفه شو و اول بگو چه کسي اين آمارها را بهت داده تا منم بيام! منم باز نگفتم!! چون به طرف قول داده بودم و ممکن بود براش بد بشه!
اون آخرش برگشت گفت که من عقده اي هستم و ديگه نمي خواد صدام را بشنوه! و قطع کرد! منم دوباره زنگ زدم... هي زنگ زدم... ديوانه وار هي زنگ زدم اين ميون چندين دفعه مامان و باباش گوشي را برداشتن و منم حرف نزدم ديگه فکر کنم اونا هم شک کرده بودن!
اين ماجرا گذشت و من از اين حرف هايي که زده بودم پشيمون شدم... اما ديگه فايده اي نداشت اون ديگه جواب تلفن هاي منو نميداد يا اگرم با گير دادن من مواجه ميشد و تلفن را بر مي داشت جواب سر بالا ميداد...
آره... شيوا داشت ميرفت و من از همه دنيا نا اميد شده بودم! زنگ زدم... ايميل زدم و ازش معذرت خواهي کردم اما اون ميگفت تو به من تهمت زدي... تو اون حرفها را باور کردي... اما من بهش گفتم همه اينها بهونست. چون نه من اين تهمت ها را زدم و نه اون حرفها را باور کردم. اما صحبت اون از نابخشودني بود!!!
بهش گفتم حتما پاي کسي در ميونه که اينطوري داره با من ميکنه! گفت نه بخدا! (ولي اميدوارم اگه اين يکي رو دروغ گفته باشه يه روز خوش نبينه!)
بعد اون روزها من به دوستش ( پ.م ) تلفن زدم و از اون خواهش کردم که در حق من خواهري کنه و شيوا را از رفتن منصرف کنه اما اونم کاري نتونست بکنه!!!
آره نزديک عيده و من تنهاي تنها دارم ميشم درست عين خدا... آخه خدا خودش تنهاست... اما من نميخوام تنها باشم...
من از خدا يک يار مهربون و با معرفت خواسته بودم اما...
بچه ها برام دعا کنيد... من ديگه اميدم را از دست دادم... کمکم کنيد...

اينم نامه آخر شيوا که برام فرستاده و گفته بعد از اين ديگه جواب من را به هيچ طريقي نخواهد داد!!

Salam baray akharen bar mikhastam bebakhshamet
Vali natonstam har kari kardam dedam u on sohil degeh baram nisti
Va ba admae keh poshteh saram harf zadan farghi nadari
Tamam rozhay khob ro moror kardam ama fayedeh nadasht
To ba bavareshon hamchezo kharab kardi va sakhtanesh degeh gheyer momkeneh
Shayad ghesmat in bodeh shayad khoda nmikhasteh
Hala u bro donbal zendeget manam behal khodam bezar
Nadegeh nmisheh midonam bezar tanha bemonam
Degeh ashkatam bram faydeh nadareh man khasteh shodam
Khodahafez bray hamesheh
Badaz in na javab tel midam naemail na oof ok
bye

ديگه با رفتن شيوا با رد شدن من از هر يک از کوچه ها و خيابون ها ياد اون برام زنده ميشه و دلم آتيش ميگيره... دلم خيلي هر روز ميگيره...ديگه دلم هيچي نميخواد... ديگه به کي ميتونم اعتماد کنم؟!؟
نميدونم در حقش چه نفريني کنم. اما اينو بهش گفتم که اگه بره هيچ وقت نمي بخشمش! چون اون زير قولش زده بود!
آره هيچ وقت نمي بخشمش و اميدوارم که ياد من ياد روزايي که با هم بوديم هميشه دلشو مثل دل من که آلان خونه، آتيش بزنه. اميدوارم با هر کي جز من دوست شد يه روز خوش نبينه!!

بچه ها اینو همیشه به یاد داشته باشین که دنیا دار مکافاته. یا بهتر بگم از هر دست بدین از همون دستم میگیرین. میگین نه؟! چند وقت دیگه شیوا خانوم اینو تجربه خواهند کرد.

يه چند وقتي بود رفتارهاي شيوا عوض شده بود مثلا کمتر باهام بيرون ميومد... وقتي هم که ميومد عجله داشت که بره چند دفعه هم با اظهارات ضد و نقيض گفته بود که منو فلاني ديده و خلاصه يه مقداري تغييرات تو رفتاراش ديدم...
اين روزاي آخرم که باهام بيرون ميومد يکسره غرغر ميکرد که آي خسته شدم... آي ديرم شد... آي بحث نکن باهام... و خيلي حرفهاي ديگه اصلا جرات نمي کردم ديگه بهش بگم چرا داري اينطوري رفتار ميکني!! سريع شاکي ميشد که باز تو دوباره شروع کردي... خسته شدم از دست حرفهاي تکراريت...
اي بابا منم که حساس... اين رفتارهاي شيوا پاک بهم ريخته بود منو... خواب و خوراکم بهم ريخته بود... فکرم ديگه کار نمي کرد... نمي دونستم ديگه بايد چکار کنم واقعا؟!؟! اگه بهش مي گفتم که ناراحت ميشد... اگه نميگفتم که خودم داغون ميکردم... پس بايد چه مي کردم؟!
اين روز آخرم که باهام بيرون اومد يه حرفهايي زد که هم انتظارشو نداشتم هم خيلي منو تو فکر برد...!
مثلا برگشت گفت من اگه يه روز بخوام ترکت کنم ميرم يه شهر ديگه که دستت هم بهم نرسه! يه چيز بدترم گفت! گفت که: من مطمئنم تو يک سال ديگه از من متنفر ميشي! من واقعا منظور از اين حرفشو نفهميدم؟! آيا چيزي شده بود که به من نگفته بود تا به حال؟! هزار جور فکر به مغزم خطور کرد. حتي برگشت گفت من تو را اونتقدرري که تو منو دوست داري، دوست ندارم!
در ضمن تو خيابون يکي را ديد که اولش بهم گفت پسر دائيم منو ديد (امان از اين پسر دايي بيچاره که نمي دونم چه کار کرده بود که هميشه سپر بلاي ايشون بود!) بعدش برگشت گفت دوست پسر دائيم منو ديد! بعد چند دقيقه هم نمي دونم به کيا تلفن زد از تلفن عمومي که توي صحبت هاش داشت ظاهرا به دوستش ميگفت فلاني منو ديد!
خلاصه ديگه خيلي مشکوک شده بود! منم نه جرات اعتراض داشتم و نه امکان بي خيال شدن! آخه دوستش داشتم!!
دفعه بعدم که خواستم باهاش قرار بذارم برگشت گفت که ديگه دوست نداره با من بيرون بياد چون دوباره باهاش بحث بيخود ميکنم. منم بهش گفتم باشه تو بيا ديگه من قول ميدم که باهات بحث بيخود نکنم!

سخته يكي بهت بگه ستاره شو بچينمت
كمي كه بگذره بگه ديگه نيا ببينمت

بهش گفتم فردا پس بيا ببينمت، دلم برات تنگ شده! اونم گفت معلوم نيست و بهم زنگ خواهد زد ساعت 6 منم ناچارا قبول کردم. و فرداش هرچي منتظر موندم خبري از تلفن شيوا نشد که نشد! بعد از ساعت 6 به بعد من هرچي خونشون زنگ زدم خودش برنداشت منم از زور ناراحتي لباسام را پوشيدم و زدم بيرون همه جاي شهر پياده رفتم که ببينم کجاست؟! خيلي ناراحت بودم.. ديگه داشتم از زور غصه و بغض خفه ميشدم!!
ديگه اونقدر راه رفتم که خسته شدم و کمرم درد گرفت و رفتم مغازه يکي از دوستانم نشستم... ساعت حدوداي 9 شب بود که شيوا بالاخره تلفن زد و گفت واقعا متاسفه که نتونسته بياد. منم راستش اين حرفش تموم ناراحتي و خستگيم را از تنم دور کرد. ولي هنوزم فکر اين رفتارهاش آزارم ميداد... اما چه ميشد کرد هنوزم دوستش داشتم...
بعد از اين روزا ماجراي يادداشت بعدي که آمارگيري مجدد من بود پيش اومد که خواهيد خواند...

روز تولد شیوا خانوم داشت میرسید منم که حساس... خلاصه با علی دوستم رفتیم واسه خرید کادو نمی دونستم چی بخرم واقعا؟! پیش خودم گفتم هر چی که بخرم ممکنه شیوا ازش زیاد داشته باشه. و در ضمن اندازه نباشه یا اصلا خوشش نیاد.

بالاخره این جرقهه کار خودشو کرد و من تصمیم گرفتم ساعت بخرم. داخل کلی ساعت فروشی رفتم تا یه ساعت قشنگ و لوکس را انتخاب کردمو خریدم.

بدش رفتم یه کارت پستال خوشملم خریدم و با علی رفتیم واسه تدارک شام شب تولد... یه رستوران باحال خودم سراغ داشتم که جوجه هاش حرف نداشت خلاصه رفتیم و همه چیز را ok کردیم.

شبم من لباسای پلوخوریم را پوشیدم و در مورد اینکه می خوائیم شب بریم بیرون نه علی به ندا حرفی زد و نه من به شیوا گفتم که علی و ندا میخوان بیان و خلاصه کلی سورپرایز بازی از خودمون درآوردیم. من زنگ زدم به شیوا و قرار را گذاشتم جلوی همون رستوران. شیوا خانومم طبق معمول سر قرار حاضر شدن منم سر راه یه شاخه گل رز قرمز به نشونه عشقم به شیوا خریدم و شنگول رفتم سر قرار. خلاصه با شیوا رفتیم و سر میز شام نشستیم. خانومه اومد سفارش بگیره که من مجبور شدم بگم منتظر کسی هستم...

شیوا هم یه دفعه مثل اینا که جن دیدن گفت کی؟؟ مگه کسی قراره بیاد؟؟

منم گفتم بهله قراره کلی مهمون بیان و این میزای خالی رو پر کنن...

خلاصه یه چند دقیقه نشتم و دیدم خبری ازین علی گور به گوری رفته نشد و یواش یواش اخمای شیوا خانوم داشت تو هم میرفت!!

منم که حساس... خون خونم را داشت میخورد! خلاصه با کلی تلفن زدن علی آقا با ندا خانوم تشریف آوردن و با هم همگی سر یه میز نشستیم. و شیوا خانومم که حساس شروع به باز کردن کادوها کردن این ندا خانوم شیطونم که اولش گفته بود شرمنده ما خبر نداشتیم.. کادو نخریدیم... از تو کیف علی آقا یه دفعه که کادو درآوردن و سر میز گذاشتن. کادوی علی اینا دو تا کتاب با نمک بود که اسمشون را الان یادم نیست!

بعد از انتخاب خانوم ها و آقایون محترم شام حاضر شد.

امان از دست این دخترای شیطون! این ندا خانوم با علی آقا رفتن سالاد بار که سالاد بردارن که این ندا خانومشون یاد بچگی ها کردن و یه دلستر را که وسط میز بود کف رفتن و داخل کوله علی آقا جاساز کردن. خلاصه اون شب شانس آوردیم کسی نفهمید!!

شب من شیوا را رسوندم در خونشون و علی اینا هم با ماشین ندا رفتن خونه هاشون.

این شبم خیلی خوش گذشت؛ جای همگی خالی...
اما نمی دونم چرا حس میکردم به شیوا اون شب مثل من خوش نگذشت؟!