غم در دل من به قدر عالمـــــــــــه
غم هاي عالم براي من كمـــــــــه

رنگ غروبه دل افســــــــــــرده ام
غرق سكوته وجود مــــــــــرده ام

واي از من و غــــــــــــم هاي مـن
واي از دل تنـــــــــــــــــــــهاي مـن

اي آســــــمان، اي آســــــــــــمان
ستاره اي در شام من نــــــــمانده

دست بلا آخر مـــــــــــــــــــــــــــرا
در دامن دشت جنون نشــــــــانده

من كه محبت از كســـي نديده ام
من كه همه خون دل رنــــجيده ام

چون مرغك غمگينُ دور از آشـيان
سر در ميان بال و پر كشــــيده ام

ديگر نميابد مرا روزي اگر بــــــيايد
با ياد او از گور من گلهاي غم برآيد

(گــــــــــوگــــــــــوش)

قبل عيد بود كه از طريق يكي از دوستان با يكي از مدير پروژه هاي تهراني كه در شهرستان مشغول يك پروژه توپ در زمينه الكترونيك بودند آشنا شدم.
ايشون منو به يكي از پروژه ها برد و بعد از كلي صحبت از من خواست كه توي عيد روي حرفهاش فكر كنم. پريروزها هم دوباره منو به يكي ديگر از پروژه ها برد و گفت تا چند روز آينده بهش جواب بدم.
حقوقش تقريبا 200.000 تومانِ البته زمانش و شرايطش يك مقداري مشكل طولاني هست كه ميشه پاي تجربه اي كه در اين كار كسب ميكني ازينا صرف نظر كني.
آره بالاخره كار هم رديف شد. همه چي روبراست الي يه چيز!؟ آره يه چيزش كمه! يه تاير زندگيمون ميزنه! اونم نبود شيوا خانومه كه هم دلم براش يه ذره شده و هم اينكه انگيزم را براي آينده گرفته!
مگه من چيم كمه بخدا ميتونيم با هم خوشبخت باشيم. سربازيمم كه رفتم تازه و تازه درسمونم هر جفتمون بهتره با هم بشينيم و ادامه بديم...
باور كنيد ما مشكل جدي نداريم. شيوا جون برگرده دوباره با هم سرحال و سرزنده ميشيم و من يكي كه خودم كلي انگيزه براي زندگي ميگيرم!!

آره میشه دوباره از نو شروع کرد و محکم و استوار به راهی زیبا ادامه داد...

گل به گل،سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تو اَند
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوگواران تو اَند
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک اما
آيا باز مي گردي؟
چه تمنّاي محالي دارم؛خنده ام مي گيرد...

شيوا جان گلي كه هنگام آمدنت در دلم كاشتي ميداني چه بود؟ گل اميد! گل اميد تو از جنس گل هميشه بهار بود كه هرگز خشك نميشود... حتي اگر پژمرده هم شود، با نور حضورت جان از سر ميگيرد.
خورشيد زيباي من؛ من در زمستان طعم گرماي تو را با تمام وجود حس كردم. باغبان گل هاي نرگس و ياس، برگرد كه زمين مرده منتظر طلوع جاويدان توست...
يادت باشد اينجا همه آهسته اسم تو را زمزمه ميكنند... شيوا... شيوا... شيوا...

دل از من برد و روي از من نهان كرد
خدا را با كه اين بازي توان كرد

شب تنهائيم در قصد جان بود
خيالش لطفهاي بيكران كرد

چرا چون لاله خونين دل نباشم
كه با ما نرگس او سرگران كرد

كرا گويم كه با اين درد جانسوز
طبيبم قصد جان ناتوان كرد

بدانسان سوخت چون شمعم كه بر من
صداي گريه و بربط فغان كرد

صبا گر چاره داري وقت وقتست
كه درد اشتياقم قصد جان كرد

ميان مهربانان كي توان گفت
كه يار ما چنين گفت و چنان كرد

عدو با جان حافظ آن نكردي
كه تير چشم آن ابرو كمان كرد

سر ساختن اين وبلاگ چند نفري كه شامل خود شيوا خانوم و دو تن از دوستانش ميشه به من توهين بزرگي كردن و منو عقده اي خطاب كردن.
منم دلايلم را براي ساختن اين وبلاگ مينويسم و قضاوت را بعهده ايشان و خوانندگان محترم ميگذارم:
- دليل اولم براي ساخت وبلاگ اين خصوصيت من هست كه نميتونم هيچ دردي را توي دلم نگه دارم و دوست دارم با ديگران درد دل كنم. بعد از اين حادثه هم من كسي را به غير از خوانندگان كنوني وبلاگم نداشتم.
چند تايي هم صحبت هم سر اين وبلاگ پيدا كردم تازه!
- دليل بعدي من جلب توجه شيوا كه اون موقع داشت منو ترك ميكرد بود! خب مي بايست چه ميكردم؟ ميرفتم به پاش ميفتادم!؟!؟ كه اوضاع بدتر بشه و خودم را خوار و خفيف ميكردم؟!؟ يا مي رفتم شب تا صبح در خونشون مي ايستادم و ناله ميكردم تا همسايه ها زنگ بزنن 110 بياد ببردم؟!
- دليل بعدي من هم آگاه كردن شيوا خانوم و گفتن ناگفته هاي كوچكي كه تا به حال بين ما اتفاق افتاده بود.

آلانم به دوستان عزيزم (م.ع) و (پ.م) عرض ميكنم كه؛ دوستان من آدم عقده اي نيستم! من فقط شيوا رو دوست داشتم و اين وبلاگم فقط به عشق اون ساختم و هيچ هدف منفي در اين كار نداشتم همتون شاهدين كه من در هيچ مورد آدرس و نشاني دقيق ندادم و خيلي چيزها را در اين راستا و به خاطر شيوا خانوم و اطرافيانش سانسور كردم. چون همونطوري كه شيوا براي من عزيز بود و هست اطرافيانش هم به همون اندازه براي من محترم بودن و هستن!
دوست عزيز (پ.م) كه از دست من يه كمي ناراحتن را نيز همين جا ازشون معذرت خواهي ميكنم و بهشون ميگم ببخشين كه من كمي رك صحبت ميكنم آخه اخلاقم اينه و منظور ديگه اي نداشتم.

در آخرم به شيوا خانوم در مورد مسائل مادي اين مسئله را متذكر ميشم كه من هيچ چيز نداشتم ولي همون مقدار را كه داشتم دوست داشتم با عشق به پاي يك يار وفادار و مهربان بريزم و اونوقت هيچ منتي هم سرش نميگذاشتم.
شيوا تو براي من خيلي با ارزش بودي اونقدر كه يك تار مويت برام صدها هزار تومان ارزش داشت و كاري كه خودم ميكردم را در مقابل عشقي كه به من داشتي بسيار بسيار ناچيز مي دونستم.
به قول حافظ زيبا سخن:
سر و زر و دل و جانم فداي آن ياري ... كه حق صحبت و مهر و وفا نگه دارد

يادمه شيوا روزاي اول بهم مي گفت شما پسرا همتون مثل هم ميمونيد. اما من بهش گفتم شيوا خانوم من با همه اونايي که ديدي فرق دارم. اينو باور کن لطفا!
البته اينو به دو جهت بهش گفته بودم يکي به اين جهت که از رفاقتم قصد سوء استفاده به هيچ وجه نداشتم يکي هم به دليل اينکه آدم احساساتي بودم.
(اونم که خيلي خوب درکم کرد و تمامي احساساتم را زير پا نذاشت!!)
خلاصه آلان بعد اين مدت ميفهمم چرا براش اين قضيه پيش ميومده و توي رفاقتهاش بد مياورده و به نظر من نارو مي خورده؛ البته ناگفته نماند که اون ميگفت من از هيچ کس نارو نخوردم و به همه نارو زدم - که منم اينو باورم نميشه!
چون هميشه ديدش نسبت به عشق و دوست داشتن منفي بود!
آره من ميخوام بگم مشکل از جانب خود ايشونِ که فکر ميکنه پسرا همه مثل همن. آره خوب اگه شما يا هر پسر ديگري هم جاي من بود و ميديد. که هر کاري ميکنيد اعتماد طرف مقابل را جذب کنيد و در اين زمينه هم موفق نشيد، بالاخره يه جا کم مياريد و يه حرفها و رفتارهايي پيش مياد که اين شيوا خانوم فکر ميکنه تقصير از جانب پسراست و همشونم مثل همن!!
بخدا شايد شما باور نکنيد من اين مدت تمام زندگيم را پاي شيوا گذاشتم که اعتماد اونو به خودم جذب کنم. يک بار نشد که در پرده و ابهام باهاش صحبت و رفتار کنم که خدايي نکرده بهم شک کنه يا کار مشکوکي بخوام بکنم. البته واقعا هم همينطور بود و من مشکلي نداشتم! و شايدم مشکلم از همين بوده ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!
هميشه باهاش صادق و رو راست بودم بخدا. حتي يک دفعه يکي از فاميلهامون که دختر بود و از تهران هم آمده بود بدليل بلد نبودن شهر ما از من براي رفتن به چند بيمارستان و مرکز پزشکي کمک خواست و منم اين کار را کردم و جاهايي که ميخواست بردمش تو اون روزم از ترس اينکه يه بار خود شيوا يا دوستانش منو نديده باشن و شيوا خانوم ناراحت بشن من اين فاميلمون را بردم و به شيوا معرفي کردم.
نه اينکه بترسم از شيوا؛ بلکه ميخواستم کاملا باهاش رو راست باشم. اون روز اين فاميل بنده خدامون را وسط خيابون رها کردم که شيوا بهم زنگ زده بود باهام قرار گذاشته بود و کلي شرمندش شدم!
هميشه وقتي زنگ ميزد و ميگفت من فلان جا هستم من خودم را به سرعت حالا شده با ماشين دربست دويدن و يا... سر قرار ميرسوندم که يه وقت منتظر نمونه و ناراحت نشه!
هر وقت يه حرفي ميزدم که ميديدم ناراحت شده باور کنيد شب خوابم نمي برد تا يه طوري از دلش در نمي آوردم... آخه بچه ها اينا نشونه چيه؟! تنظاهر؟؟! دروغ؟؟! کلک؟؟! آخه اين انصاف بود که شيوا خانوم بره و منو تنها بذاره؟؟؟ شما بگين؟
من هيچ وقت نميتونم فراموشش کنم... اونم نميتونه! من مطمئنم! آخه مگه ميشه من هر لحظه به ياد اون باشم اما اون نباشه؟!

اميدم تويي نا اميدم مکن جز تو ياري نمي خواهم
سحر شد بگو با کدام آرزو سر به بالين گذارم

(سیزده همگی مبارک!)

عشق شيرينش مرا فرهاد کرد
او بيامد مرغ دل را ازقفس آزاد کرد

او بشد ليلا و ما مجنون روي ماه او
قلب ويران مرا آباد کرد

نام شيرينش تمام تلخي عمرم زدود
قبل او دنيا برايم اينچنين زيبا نبود

اميدم تويي نا اميدم مکن جز تو ياري نمي خواهم
سحر شد بگو با کدام آرزو سر به بالين گذارم

سلام ای تنها بهونه، واسه نفس کشیدن
هنوزم پر میکشه دل واسه به تو رسیدن

                            ***

نمیگم خطا نکردم، من که ادعا نکردم
همه گفتن بی وفایی، من که اعتنا نکردم

عازم سفر شدی تو، من دلم میخواست بمونی
واسه موندن تو اما بخدا دعا نکردم

میدونم دوسم نداری حتی قد یه قناری
اما عاشقم هنوزم بدون اشتباه نکردم

ما جایی قرار نذاشتیم جز تو کوچه های رویا
ایندفه تو اومدی، من به قرار وفا نکردم

زیر دین ناز چشمات، عمری دارم میسوزم
تا خاکستری نشه دل، دینم ادا نکردم

اومدم واسه نصیحت به بهونه یه صحبت
عمرشون کلی تلف شد، چون تو رو رها نکردن

راه آسمون که بستس، گرچه قلبامون شکستس
تا به حال اینقدر خدا را اینجوری صدا نکردم

تو منو گذاشتی رفتی، خواستی من دیوونه تر شم
باورت نمیشه شاید اخه جون فدا نکردم

                             ***

برو به خاطر خودت؛ اما به من یه قول بده
هر جای دنیا که بری دیگه نشو مال همه

رسم که لحظه سفر یادگاری به هم میدن
قشنگ ترین هدیه تو، تو قلب من یه مشت غمه

شاید اینو بهم دادی که همیشه با من باشه
حق با تو، تو راست میگی غمت همیشه پیشمه

دیدی گلا، شب که میشه اشکاشونو رو میکنن
یادت باشه چشم منم، همیشه غرق شبنمه

تو میری و اسم منو از رو دلت خط میزنی
اسم قشنگ تو ولی همیشه هر جا یادمه

چشمای روشنت یه کم کاش که هوای منو داشت
تنها توقعم فقط یه بار جواب ناممه

(شعر از: مریم حیدر زاده)

امروز یک مطلبی را در وبلاگ یکی از دوستان خوندم که حیفم اومد اونو توی وبلاگ خودمم نذارمش!

عشـق مـيـان دو فـرد طــي چنـــدين مرحله متفاوت تكامل مي يـابد كه به مـنـظور بــقاي عشق هر كدام ازاين مراحل اهميت خاص خود را دارا ميباشد اين مراحل شامل:
مجذوب شدن، دلربايي، هوس (اشتياق مفرط)، صميميت و تعهد است:
 
1- مرحله مجذوب شدن
واكنــش مـثـبـت نسـبت به يك شخص است كه خود به دو مرحله تقسيم بندي ميگردد:

* مجذوب شدن فيزيكي: هنگامــي روي مــــي دهد كه جـسم شمـا نــــسبت به يك شخص از خود واكنش نشان ميدهد. واكنشهايي همچون: افزايش ضربان قلب، افزايش درجه حرارت بدن، تعريق كف دستها و دلهرگي. اين مرحله سطحي ترين و ابتدايي ترين مرحله عشق ميباشد اما در عين حال يكي از قدرتمند ترين عوامل است.
* مجذوب شدن عاطفي: هنگامي كه اوضاع و احوال مساعد و مطلوب باشد شكل ميگيرد. پس از آنكه شما از لحاظ فيزيكي مجذوب شخصي گرديد سپس باب گفتگو را با وي خواهيد گشود و اگر متوجه شديد كه اشتراكاتي با يكديگر دارا ميباشيد از قبيل سرگرميها، طرز تفكر، ايدئولوژي، شغل، تحصيلات، علايق و ديگر زمينه هاي مشترك سپس از لحاظ احساسي مجذوب يكديگر خواهيد گشت. همچنين مجذوب شدن از لحاظ عاطفي حتي ميتواند در فقدان مجذوب شدن از لحاظ فيزيكي نيز به وقوع بپيوندد. در اين صورت پيوند و رابطه مستحكم تري ممكن است ميان دو فرد ملاقات كننده پديد آيد. زيرا پيشداوريها و پيش فرضهاي مبتني بر ظاهر فيزيكي ديگر وجود نخواهند داشت.

2-دلربايي
در اصل به عمل تلاش براي تاثيرگذاري و جلب توجه و نظر فردي ديگر توسط توجه متقابل و اهداي هدايا و غيره اطلاق ميگردد. دلربايي نيز دو قسم است:

دلربايي خودخواهانه و دلربايي غير خودخواهانه و با خلوص نيت.

دلربايي خود خواهانه: هنگامي روي ميدهد كه شما اقدام به اعمال رمانتيك ميزنيد صرفا بمنظور منفعت شخصيي خودتان. مانند هديه دادن براي تحت تاثير قرار دادن شريك خود. در واقع شما دلربايي را بعنوان يك آلت و به عنوان معامله بكار ميبريد.
دلربايي خالصانه:هنگامي روي ميدهد كه شما تنها براي دلخوشي و لذت شريكتان دست به اعمال رمانتيك ميزنيد. شما نيز تنها از خوشحالي و لذت شريك خود ابراز خوشنودي ميكنيد.

دلربايي (و يا عشق) خودخواهانه خيلي زود به سردي گراييده و زايل ميگردد. اما دلربايي ( و يا عشق) عاري از هر گونه خودخواهي تداوم خواهد يافت. از آنجايي كه دلربايي و رمانتيك بودن يك عمل ميباشد بسياري از افراد كه مدت زيادي را با يكديگر گذرانده اند آن را به دست فراموشي ميسپارند اما با تلاش آگاهانه قادر خواهند بود شعله هاي آن را مجددا افروخته سازند.

3- مرحله هوس (اشتياق مفرط)
آرزوي داشتن فردي، تا آن حد كه جدايي از آن فرد غير ممكن ميگردد. اين هنگامي است كه رابطه احساسي مبدل به رابطه فيزيكي ميگردد. اين مرحله بسيار حائز اهميت است. اين مرحله لحظه اي است كه رابطه به يك دو راهي منشعب ميگردد كه دو فرد ميبايد يكي از آن دو راه را براي ادامه مسير برگزينند: يك راه كه به تباهي مي انجامد و مسير ديگر كه به مرحله والاتر منتهي ميگردد.

4- مرحله صميميت
به يك ارتباط تنگاتنگ و بسيار نزديك اطلاق ميگردد. دو فرد افكار، عقايد، احساسات و روياهايشان را با يكديگر قسمت ميكنند. در يك صميمت حقيقي چيزي براي پنهان ساختن از يكديگر وجود نخواهد داشت. صميميت يك پديده ناگهاني نبوده بلكه يك روند تدريجي و پيشرونده ميباشد كه هيچگاه متوقف نميگردد. هرگاه صميميت در يك رابطه وجود نداشته باشد ممكن است آن رابطه براي مدتي دوام بياورد اما هميشگي نخواهد بود.

5- مرحله تعهد
به التزام براي صادق و وفادار ماندن به همسر خود در سراسر سختيها و خوشيهاي زندگي اطلاق ميگردد. اگر شما قادر بوده ايد تا اين مرحله از عشق پيشروي كنيد پس چرا ميخواهيد به همه چيز پشت پا بزنيد؟ به يكديگر گوش دهيد، با يكديگر سازش كنيد و به خاطر داشته باشيد كه براي دستيابي به اين مرحله و موفقيت مسير دشواري را پيموده ايد. بنابراين قدر جايگاه خود را بدانيد.

(برگرفته شده از وبلاگ: بهروز کامپيوتر)

دوباره عيد شد اما عيد امسال براي من هيچ رنگ و بوي خوشي نداره!
آره شدم ديگه آيه ياس، يادمه به شيوا ميگفتم بهار امسال با تو برام خيلي زيباتره! اما نمي دونستم بدون اون بهاري برام وجود نداره!!
ديروز بهش زنگ زدم که عيد را تبريک بگم. اونم خيلي ازم استقبال کرد مثلا!!!! به محض اينکه سلام کرديم و عيد مبارک باد نثار هم کرديم ميدونيد چي گفت؟!؟
گفت: خب ديگه تبريکت را گفتي!! گفتم آره اما دوست دارم باهات يه کمي صحبت کنم. ديدم داره کلنجار ميره و با اين و اون صحبت ميکنه... گفتم مزاحم نباشم يه بار!؟
اونم گفت چرا هستي منم که خيلي ناراحت شدم خداحافظي کردم! آره من روزي هزار بار دلم ميشکنه؛ اما عيبي نداره؛ به قول معروف پوست ما کلفته!!
هر روز و هر روز خاطراتم که با شيوا داشتم زنده ميشه و همينطور برخوردهاي اخيرش با من جلوي چشمم مياد و اشک را از گونه هايم سرازير ميکند...
دلم نميخواهد اين را بگويم چون اميد در دل من هميشه زنده است اما انگار او ديگر رفته است... ولي من همچنان دوست ميدارمش چون ميشناسمش به پاکي و يگانگي...
ايکاش در اين ميان تقصيري داشتم و او قصد رفتن ميکرد... اما بيگناه ميسوزم و ميسازم... ولي ميدانم سر بيگناه تا پاي چوبه دار ميرود اما بالاي چوبه دار نه!
در آخر هم اين شعر منصور را که فکر کنم وصف حال الان منه تقديم شيوا ميکنم:

عيد و امسال، عيدي ندارم...
گذاشتي رفتي عزيزم، من بي قرارم...
عيد و امسال تنهاي تنهام...
بجاي عيدي عزيزم من تو را ميخوام...

از وقتي رفتي، غمگينه خونه...
گريم ميگيره با هر بهونه...
رفتي و موندم با اين همه درد...
هرگز نميشه فراموشت کرد...

خوش به حال پرنده ها آخه اونا بهار که ميشه تازه جفتشونو؛ عشقشونو پيدا ميکنن! اما من چي؛ بهار که شد تازه تنهاي تنها شدم!
شيوا خانوم تا حالا فکر ميکردي که سال جديدتو با شکستن دل يکي که خيلي دوستت داره شروع کني؟؟ فکرشم ميکردي خانومي؟؟
من که ديگه نه بهار و نه پائيزو زمستونو بدون تو دوست ندارم!
چون پائيز منو ياد به تو رسيدن؛ زمستون منو ياد با تو بودن؛ و بهار منو ياد بي تو بودن ميندازه! به هر حال همه جا رنگ و بوی تو را داره عزیزم...

امیدوارم سال خوبی داشته باشی. دوستت دارم.

سال نوی همگی مبارک.

عاقبت بعد اون همه عشق، احترام، خاطره و ... میگی: دست از سرم بردار!!
نمیدونم چی بگم بهت؟! بگم متنفرم از این کارات یا بگم دوستت دارم؟!
یادمه روزای اول که داشتیم قول و قرارامون میذاشتیم بهت گفتم: از این میترسم که یه روز بیایی بگی میخوام برم. گفتم دخترا همشون نامردن؛ چون یه روز میان میگن دوستت دارم اما فردا که بشه میگن دیگه نمیخوامت!
تو هم گفتی نه پسرا نامردن؛ این کارها را اونا میکنن!
حالا دیدی؟؟
اصلا یادته شرط بستیم سر این قضیه؟؟ حالا چی شده که میخوایی به خاطرش شرط ببازی؟؟

...آره... دیگه شیوا منو نمیخواد... بهش میگم مگه چه کار کردم؟ بهش میگم آخه من دوستت دارم! اونم میگه خب به من چه!! آره... این مشکل خودمه که اونو دوست دارم و الانم براش شدم یه مزاحم که گاه و بیگاه بهش زنگ میزنم!
امروز بهم گفت اصلا میخوام بجات یه اسباب بازی نو بخرم؛ اصلا شایدم بخوام برم سراغ اسباب بازی های قدیمیم!
بخدا نمیتونم باور کنم که اون میخواد بره... آخه من عادت کردم که غمهای بزرگم را هیچ وقت باور نکنم!
صداشو دوست دارم نگاشو که بیشتر اوقات ازم دریغ میکرد را هم دوست دارم حتی زنگ تلفن هاشو نیز دوست دارم. ایکاش با من یه کم مهربونتر بود... آخه مگه من چکارش کردم؟؟ فقط اونو فقط فقط واسه خودم میخواستم!
بدون اون فقط دارم ثانیه ها رو میشمرم...
بخدا باز دلم تنگ شده واسه اون گرمی دستاش. واسه اون نگاههای دزدکیش؛ ایکاش میتونستم دستای ظریف و قشنگشو باز توی دستام بگیرم و با تموم وجودم بهش بگم دوستت دارم بهترینم!

تازه از بیرون برگشته بودم که دیدم گوشیم زنگ خورد. شماره را نگاه کردم دیدم شیوا هستش. تا اومدم جواب بدم قطع کرد و زنگ زد به خونه. با حالتی عصبانی برگشت بهم گفت چرا پس اسم منو از تو وبلاگت حذف نکردی؟؟ منم گفتم: آخه وبلاگ بی معنا میشد! یک دفعه دیدم مامانش اومد روی خط که منم سریع قطع کردم. اونم بعد چند دقیقه زنگ زد و گفت داری با این کارات حالم بهم میزنی! تازه تو وبلاگ دختر خواهرشم برگشته بود گفته بود که من خزعبلات میگم و دیوونه هم خطابم کرده بود... آخه راست میگه آدم خیلی باید دیوونه باشه که یه آدم سنگدل را دوست داشته باشه... ولی بهرحال چه میشه کرد منم اون دیوونه را دوست دارم!

تو به من گفتي ديوونه

من كه بي صدا نشستم حرفاي تو شد بهونه
همه شاهد بودن اون روز تو به من گفتي ديوونه

ديگه بي قراري بسه مگه چه گناهي كردم
چرا مي زني تو ذوقم،ليلي تك زمونه

شبا تا صب مي شستم تورو اون بالاببينم
آخه اون كه من ميخواستم جاش فقط تو آسمونه

تو يه كتابي خوندم هر كسي كه بختش سياهه
هر كي كه خوشي نديده متولد خزونه

من كه پاييزي نبودم پس چرا بختم سياه شد
آره تقصير كسي نيست يار ما نا مهربونه

حالا كاراي منم شده واستون سوژه ي خنده
باشه اشكالي نداره باز بهم بگين ديوونه

طاقتم خيلي زياده كس ديگه جاي من بود
نفرينو با گل مشكي مي فرستاد دم خونه

هرچي دوس دارين بخندين،خوش باشين تو دنيا اما
سرنوشتتون الهي چي بگم...خدا مي دونه

(بر گرفته از وبلاگ: الی خانوم)

آخر تلفنشم که گفت: بدو آلان تمامی این حرفها را هم توی وبلاگت بزار که منم گوش کردم (البته به مسخره گفت!!) آخه من دیگه کسی را ندارم که دردم را بهش بگم اونم که دیگه باهام حرف نمیزنه پس این تنها دفترچه خاطرات باهام مونده...

نمیدونم شاید آلان نشسته و داره با دوستاش منو مسخره میکنه! شایدم دلش مثل من آشوبه! نمیدونم... شما نظرتون چیه؟ لطفا نظرتون را بگین؟

هر کس به طریقی دل ما میشکند

بیگانه جدا دوست جدا میشکند

بیگانه اگر میشکند حرفی نیست

من در عجبم دوست چرا میشکند؟!

شیوا خانوم یه کار دیگه هم کرده که براش خیلی متاسفم! اینطوری میخواد کارای خودشو توجیه کنه انگار!

اون رفته و توی وبلاگ یکی از بچه ها نوشته:

متاسفم برای شما و برای هر کس که حرفهای سهیل را باور کرده.

منم همینجا به شیوا خانوم میگم مگه من دروغی گفتم؟؟ دروغ من چی بوده؟؟  ببینم نکنه خاطره هاتم دروغ بوده؟!؟! شیوا خانوم من حقیقت را مینویسم و قضاوت را بعهده خدا و دیگران میگذارم...

راستی امروز یکی از دوستانم حرف جالبی زد...

اون گفت: سهیل خان این شیوا خانوم باهات به اندازه کافی سرگرم شده آلانم دیگه مثل یک اسباب بازی ازت خسته شده و میخواد بندازت دور. چرا هی میری دنبالش و خودتو کوچیک میکنی. باور کن اون آلان داره با دوستاش مسخرت میکنه و پشت سرت میخنده!!

سهیل: نمیدونم...؟! بخدا دیگه هیچی نمیدونم؟!

تو را به دادگاه خواهند کشید!!
شاید به حبس ابد محکوم شوی!
جزییات جنایتت معلوم نیست
اما..
اثر انگشتت را
روی قلبی شکسته یافته اند!!!

امروز خانومي بهم زنگ زد البته بخاطر اينکه بدونه که کي اين حرفها را بهم زده منم راستش را بخواين چون دوستش دارم و نميخواستم ناراحت بشه و مطمئن شه که اين طوطئه از جانب من نبوده بالاخره بهش گفتم.
اما قبلش قسمش دادم که کاري نکنه و به هيچکسم نگه چون من به اون شخص قول داده بودم... آره بهش گفتم اونم اون شخص را ميشناخت و گفت که اون به خاطر اينکه من به هم محلشون گفتم که دوست دخترش قبلا شوهر داشته با من لج افتاده و اين حرفها را از خودش در آورده. (حالا اینکه شیوا خانوم هم محل این پسره را از کجا میشناخته خودش ماجرا داره...؟!؟)
گفتم مگه اون پسره شناسنامه دوستت را نديده بوده که قبلا شوهر داشته! گفت دوستم المثني گرفته از شناسنامش که تو المثنی هیچ اسمی از شوهر قبلیش نیست! (حالا اینم خودش چیز خوبیه که یاد گرفتیم! بریم واسه هر زنی که میگیریم یه شناسنامه المثنی بگیریم-هیشکیم هیچی نوفهمه!!) خلاصه گفت واسه همينه که اين پسره اين حرفها را از خودش در آورده. و آلانم با ما لج هستش!
خلاصه امروز خانومي گفت که ميتونم واسش ايميل بزنم و حتي بهش زنگ بزنم. خلاصه من امروز خيلي خوشحال شدم. اما فقط خداکنه این حرف هاش الکی نباشه. خدا کنه از ته دلش باشه. خدا کنه...

دوباره هم البته زنگ زد و گفت که لطفا اسم من را از توی وبلاگ بردار من نفهمیدم برای چی گفت این کار را بکنم آخه کی غیر از ما دو تا میدونه اصلا مگه همین یک شیوا و سهیل تو دنیا وجود دارند؟! به نظر شما برای چی خواست که من اسمش را بردارم؟؟ آخه وبلاگم بی مزه میشه!!

بچه ها برام دعا کنید که همه چیز خوب پیش بره و من دوباره بتونم با شیوا مثل گذشته ها بشم... دعا کنید...
من همین جا به شیوا میگم که اگه برگرده هیچ کینه ای ازش به دل ندارم و اصلا چرا ما نباید دوستای خوبی برای هم باشیم. چرا بجای نوشتن از شادی هامون باید از غم هامون بنویسیم، آخه چرا؟؟ دنیا دو روزه یک روزشم که گذشته...

من به شيوا تلفن زدم و بهش گفتم شيوا بيا همه چيز را از نو بسازيم و از صفر شروع کنيم. اونم گفت باشه. گفتم ولي اگه بفهمم که با کسي ارتباط داري من ميدونم و تو ها!!! اون بجاي اينکه بگه نه. مي دونيد چي گفت!؟
برگشت گفت که مثلا چه کار ميخوايي بکني؟! گفت: من اگه با کسي دوست شم عمرا تو تا 100 سال ديگه هم بفهمي!!
من که ديدم زيادي شيوا دور برداشته اعصابم به هم ريخت و شروع کردم به گفتن اينکه من همه چيز را مي دونم حتي ميدونم اسم فلان دوست پسرت را!! وقتي اينا را بهش گفتم کلي جا خورد! بهش همه چيز را تقريبا گفتم اونم اولش يه قهقهه ديوانه وار زد و بعدش با فحش گوشي را قطع کرد.
بهش گفتم چي شد. گفت بگو اينا را کي گفته!؟ منم گفتم که قول دادم و نمي تونم بگم! اون گفت تو خيلي احمقي که اينا را باور کردي. گفتم من باور نکردم! گفت چرا همه اينها دروغن. و باز تلفن قطع شد.
دوباره که تلفن زد گفت که بايد منو فراموش کني! گفتم چرا؟!؟ اون گفت: من يه مريضي دارم که تا حالا بهت نگفتم. منم که ديگه با اين اوضاع پيش اومده و اين حرفش که گفته بود تو مطمئنم از من متنفر خواهي شد... گفتم نکنه ايدز داري؟
اونم برگشت گفت: برو گمشو! من گفتم خوب چميدونم تو بگو: اون گفت که من کم خوني شديد دارم و اين حالات عصبي و غير رمانتيکم هم به همين دليله! گفتم تو دروغ ميگي! گفت نتيجه آزمايش خونم را بهت نشون خواهم داد! (که البته اين کار را تا حالا نکرده هنوز)
گفت تو بايد بري دنبال زندگيت و منو فراموش کني. من به درد تو نمي خورم...
من ديگه واقعا گريم گرفت و گفتم تو دروغ ميگي. گفتم بهش خفه شو خواهش ميکنم. گفتم که حق نداره منو تنها بذاره!! داشتم گريه ميکردم. آخه دست خودم نبود... آخه دوستش داشتم!
بعد چند دقيقه مجددا بهم زنگ زد و گفت که بگم کي اين آمارها را بهم داده. منم گفتم نميگم.
از اين حرکتش خيلي متنفر شدم و باز هر چي اصرار کرد بهش نگفتم!
انقدر عصباني و متنفر شدم که رفتم خيابون و بهش زنگ زدم (چون کالرآي دي داشتن)... نمي دونستم دارم چکار ميکنم! شروع کردم به بدو و بيراه گفتن بهش و بعد هم تهديدش کردم که بايد بياد خونمون اگه نياد آبروش را خواهم برد!! نمي دونم چرا اين کار را کردم باور کنيد اگه هدف من از اول اين کارا بود تو اين 5 ماه ميتونستم اما من دوستش داشتم و فقط اون لحظه ديوونه شده بودم!
خلاصه اونم برگشت گفت خفه شو و اول بگو چه کسي اين آمارها را بهت داده تا منم بيام! منم باز نگفتم!! چون به طرف قول داده بودم و ممکن بود براش بد بشه!
اون آخرش برگشت گفت که من عقده اي هستم و ديگه نمي خواد صدام را بشنوه! و قطع کرد! منم دوباره زنگ زدم... هي زنگ زدم... ديوانه وار هي زنگ زدم اين ميون چندين دفعه مامان و باباش گوشي را برداشتن و منم حرف نزدم ديگه فکر کنم اونا هم شک کرده بودن!
اين ماجرا گذشت و من از اين حرف هايي که زده بودم پشيمون شدم... اما ديگه فايده اي نداشت اون ديگه جواب تلفن هاي منو نميداد يا اگرم با گير دادن من مواجه ميشد و تلفن را بر مي داشت جواب سر بالا ميداد...
آره... شيوا داشت ميرفت و من از همه دنيا نا اميد شده بودم! زنگ زدم... ايميل زدم و ازش معذرت خواهي کردم اما اون ميگفت تو به من تهمت زدي... تو اون حرفها را باور کردي... اما من بهش گفتم همه اينها بهونست. چون نه من اين تهمت ها را زدم و نه اون حرفها را باور کردم. اما صحبت اون از نابخشودني بود!!!
بهش گفتم حتما پاي کسي در ميونه که اينطوري داره با من ميکنه! گفت نه بخدا! (ولي اميدوارم اگه اين يکي رو دروغ گفته باشه يه روز خوش نبينه!)
بعد اون روزها من به دوستش ( پ.م ) تلفن زدم و از اون خواهش کردم که در حق من خواهري کنه و شيوا را از رفتن منصرف کنه اما اونم کاري نتونست بکنه!!!
آره نزديک عيده و من تنهاي تنها دارم ميشم درست عين خدا... آخه خدا خودش تنهاست... اما من نميخوام تنها باشم...
من از خدا يک يار مهربون و با معرفت خواسته بودم اما...
بچه ها برام دعا کنيد... من ديگه اميدم را از دست دادم... کمکم کنيد...

اينم نامه آخر شيوا که برام فرستاده و گفته بعد از اين ديگه جواب من را به هيچ طريقي نخواهد داد!!

Salam baray akharen bar mikhastam bebakhshamet
Vali natonstam har kari kardam dedam u on sohil degeh baram nisti
Va ba admae keh poshteh saram harf zadan farghi nadari
Tamam rozhay khob ro moror kardam ama fayedeh nadasht
To ba bavareshon hamchezo kharab kardi va sakhtanesh degeh gheyer momkeneh
Shayad ghesmat in bodeh shayad khoda nmikhasteh
Hala u bro donbal zendeget manam behal khodam bezar
Nadegeh nmisheh midonam bezar tanha bemonam
Degeh ashkatam bram faydeh nadareh man khasteh shodam
Khodahafez bray hamesheh
Badaz in na javab tel midam naemail na oof ok
bye

ديگه با رفتن شيوا با رد شدن من از هر يک از کوچه ها و خيابون ها ياد اون برام زنده ميشه و دلم آتيش ميگيره... دلم خيلي هر روز ميگيره...ديگه دلم هيچي نميخواد... ديگه به کي ميتونم اعتماد کنم؟!؟
نميدونم در حقش چه نفريني کنم. اما اينو بهش گفتم که اگه بره هيچ وقت نمي بخشمش! چون اون زير قولش زده بود!
آره هيچ وقت نمي بخشمش و اميدوارم که ياد من ياد روزايي که با هم بوديم هميشه دلشو مثل دل من که آلان خونه، آتيش بزنه. اميدوارم با هر کي جز من دوست شد يه روز خوش نبينه!!

بچه ها اینو همیشه به یاد داشته باشین که دنیا دار مکافاته. یا بهتر بگم از هر دست بدین از همون دستم میگیرین. میگین نه؟! چند وقت دیگه شیوا خانوم اینو تجربه خواهند کرد.

يه چند وقتي بود رفتارهاي شيوا عوض شده بود مثلا کمتر باهام بيرون ميومد... وقتي هم که ميومد عجله داشت که بره چند دفعه هم با اظهارات ضد و نقيض گفته بود که منو فلاني ديده و خلاصه يه مقداري تغييرات تو رفتاراش ديدم...
اين روزاي آخرم که باهام بيرون ميومد يکسره غرغر ميکرد که آي خسته شدم... آي ديرم شد... آي بحث نکن باهام... و خيلي حرفهاي ديگه اصلا جرات نمي کردم ديگه بهش بگم چرا داري اينطوري رفتار ميکني!! سريع شاکي ميشد که باز تو دوباره شروع کردي... خسته شدم از دست حرفهاي تکراريت...
اي بابا منم که حساس... اين رفتارهاي شيوا پاک بهم ريخته بود منو... خواب و خوراکم بهم ريخته بود... فکرم ديگه کار نمي کرد... نمي دونستم ديگه بايد چکار کنم واقعا؟!؟! اگه بهش مي گفتم که ناراحت ميشد... اگه نميگفتم که خودم داغون ميکردم... پس بايد چه مي کردم؟!
اين روز آخرم که باهام بيرون اومد يه حرفهايي زد که هم انتظارشو نداشتم هم خيلي منو تو فکر برد...!
مثلا برگشت گفت من اگه يه روز بخوام ترکت کنم ميرم يه شهر ديگه که دستت هم بهم نرسه! يه چيز بدترم گفت! گفت که: من مطمئنم تو يک سال ديگه از من متنفر ميشي! من واقعا منظور از اين حرفشو نفهميدم؟! آيا چيزي شده بود که به من نگفته بود تا به حال؟! هزار جور فکر به مغزم خطور کرد. حتي برگشت گفت من تو را اونتقدرري که تو منو دوست داري، دوست ندارم!
در ضمن تو خيابون يکي را ديد که اولش بهم گفت پسر دائيم منو ديد (امان از اين پسر دايي بيچاره که نمي دونم چه کار کرده بود که هميشه سپر بلاي ايشون بود!) بعدش برگشت گفت دوست پسر دائيم منو ديد! بعد چند دقيقه هم نمي دونم به کيا تلفن زد از تلفن عمومي که توي صحبت هاش داشت ظاهرا به دوستش ميگفت فلاني منو ديد!
خلاصه ديگه خيلي مشکوک شده بود! منم نه جرات اعتراض داشتم و نه امکان بي خيال شدن! آخه دوستش داشتم!!
دفعه بعدم که خواستم باهاش قرار بذارم برگشت گفت که ديگه دوست نداره با من بيرون بياد چون دوباره باهاش بحث بيخود ميکنم. منم بهش گفتم باشه تو بيا ديگه من قول ميدم که باهات بحث بيخود نکنم!

سخته يكي بهت بگه ستاره شو بچينمت
كمي كه بگذره بگه ديگه نيا ببينمت

بهش گفتم فردا پس بيا ببينمت، دلم برات تنگ شده! اونم گفت معلوم نيست و بهم زنگ خواهد زد ساعت 6 منم ناچارا قبول کردم. و فرداش هرچي منتظر موندم خبري از تلفن شيوا نشد که نشد! بعد از ساعت 6 به بعد من هرچي خونشون زنگ زدم خودش برنداشت منم از زور ناراحتي لباسام را پوشيدم و زدم بيرون همه جاي شهر پياده رفتم که ببينم کجاست؟! خيلي ناراحت بودم.. ديگه داشتم از زور غصه و بغض خفه ميشدم!!
ديگه اونقدر راه رفتم که خسته شدم و کمرم درد گرفت و رفتم مغازه يکي از دوستانم نشستم... ساعت حدوداي 9 شب بود که شيوا بالاخره تلفن زد و گفت واقعا متاسفه که نتونسته بياد. منم راستش اين حرفش تموم ناراحتي و خستگيم را از تنم دور کرد. ولي هنوزم فکر اين رفتارهاش آزارم ميداد... اما چه ميشد کرد هنوزم دوستش داشتم...
بعد از اين روزا ماجراي يادداشت بعدي که آمارگيري مجدد من بود پيش اومد که خواهيد خواند...

روز تولد شیوا خانوم داشت میرسید منم که حساس... خلاصه با علی دوستم رفتیم واسه خرید کادو نمی دونستم چی بخرم واقعا؟! پیش خودم گفتم هر چی که بخرم ممکنه شیوا ازش زیاد داشته باشه. و در ضمن اندازه نباشه یا اصلا خوشش نیاد.

بالاخره این جرقهه کار خودشو کرد و من تصمیم گرفتم ساعت بخرم. داخل کلی ساعت فروشی رفتم تا یه ساعت قشنگ و لوکس را انتخاب کردمو خریدم.

بدش رفتم یه کارت پستال خوشملم خریدم و با علی رفتیم واسه تدارک شام شب تولد... یه رستوران باحال خودم سراغ داشتم که جوجه هاش حرف نداشت خلاصه رفتیم و همه چیز را ok کردیم.

شبم من لباسای پلوخوریم را پوشیدم و در مورد اینکه می خوائیم شب بریم بیرون نه علی به ندا حرفی زد و نه من به شیوا گفتم که علی و ندا میخوان بیان و خلاصه کلی سورپرایز بازی از خودمون درآوردیم. من زنگ زدم به شیوا و قرار را گذاشتم جلوی همون رستوران. شیوا خانومم طبق معمول سر قرار حاضر شدن منم سر راه یه شاخه گل رز قرمز به نشونه عشقم به شیوا خریدم و شنگول رفتم سر قرار. خلاصه با شیوا رفتیم و سر میز شام نشستیم. خانومه اومد سفارش بگیره که من مجبور شدم بگم منتظر کسی هستم...

شیوا هم یه دفعه مثل اینا که جن دیدن گفت کی؟؟ مگه کسی قراره بیاد؟؟

منم گفتم بهله قراره کلی مهمون بیان و این میزای خالی رو پر کنن...

خلاصه یه چند دقیقه نشتم و دیدم خبری ازین علی گور به گوری رفته نشد و یواش یواش اخمای شیوا خانوم داشت تو هم میرفت!!

منم که حساس... خون خونم را داشت میخورد! خلاصه با کلی تلفن زدن علی آقا با ندا خانوم تشریف آوردن و با هم همگی سر یه میز نشستیم. و شیوا خانومم که حساس شروع به باز کردن کادوها کردن این ندا خانوم شیطونم که اولش گفته بود شرمنده ما خبر نداشتیم.. کادو نخریدیم... از تو کیف علی آقا یه دفعه که کادو درآوردن و سر میز گذاشتن. کادوی علی اینا دو تا کتاب با نمک بود که اسمشون را الان یادم نیست!

بعد از انتخاب خانوم ها و آقایون محترم شام حاضر شد.

امان از دست این دخترای شیطون! این ندا خانوم با علی آقا رفتن سالاد بار که سالاد بردارن که این ندا خانومشون یاد بچگی ها کردن و یه دلستر را که وسط میز بود کف رفتن و داخل کوله علی آقا جاساز کردن. خلاصه اون شب شانس آوردیم کسی نفهمید!!

شب من شیوا را رسوندم در خونشون و علی اینا هم با ماشین ندا رفتن خونه هاشون.

این شبم خیلی خوش گذشت؛ جای همگی خالی...
اما نمی دونم چرا حس میکردم به شیوا اون شب مثل من خوش نگذشت؟!